„Niebo w ogniu” to
drugi tom serii Monument 14 tworzonej przez Emmy Laybourne. Wydawnictwu Rebis
należy się spore uznanie za tak szybkie wydanie kontynuacji – ledwo się
człowiek obejrzał a tu już kolejny tom w księgarniach! Osoby, które były
zachwycone tomem pierwszym na pewno były z tego powodu bardzo szczęśliwe, że
tak szybko mogły powrócić do tego świata i przekonać się, co też tym razem
czeka młodych bohaterów, którzy zostali wystawieni na niezwykle wymagającą i
niebezpieczną próbę. Ja sięgnęłam po tę książkę bardziej z ciekawości –
zastanawiałam się, czy autorka poszła o krok dalej i co też przyszykowała dla
grupki dzieciaków tym razem.
Opuszczenie supermarketu okazało się niemożliwe – chemikalia
i kolejne katastrofy wynikające z ich rozprzestrzeniania się opanowały
najbliższe okolice. Jedyną szansą jest dostanie się do Denver, gdzie z lotniska
ewakuują ludzi w bezpieczne miejsce. Niestety, osoby z grupą krwi 0 są zbyt
niebezpieczne i wyprawa na lotnisko jest w ich przypadku bardzo ryzykowna.
Dlatego dochodzi do podziału – część dzieciaków zostaje w sklepie i dalej stara
się jak najlepiej zorganizować kryjówkę i ułożyć sensowny plan przetrwania, a
druga grupa udaje się w podróż do Denver, skąd ma sprowadzić pomoc. Niestety
okazuje się, że nie są jedynymi ocalałymi w tej okolicy…
W pierwszej części narratorem opowieści był Dean – to z jego
perspektywy poznawaliśmy świat wykreowany przez panią Laybourne. Tym razem
dochodzi do tego narracja jego młodszego brata, Alexa. Bracia się rozdzielili –
Dean pozostał z Astrid i częścią maluchów w supermarkecie, natomiast Alex
postanowił jechać z resztą do Denver i odnaleźć rodziców. I właśnie to mnie
ucieszyło! Autorka poszła naprzód i wyciągnęła dzieciaki z zamkniętej strefy,
która w moim odczuciu ograniczała potencjał tej historii i zamykała pole
manewru. „Niebo w ogniu” to wizja świata poza supermarketem, która jest
wystarczająco dobrze przedstawiona, aby czytelnik mógł ją sobie wizualizować.
Wydawałoby się, że zwykły wyciek chemikaliów nie jest w stanie dokonać takich
zniszczeń – a jednak.
Dodatkowo do supermarketu, w którym ukrywa się Dean wraz z
Astrid i trzema maluchami dostaje się grupka obcych ludzi z zewnątrz. Po raz
kolejny będą musieli sobie poradzić z nowymi, którzy zakłócili ich spokój – i
wierzcie mi, będzie to jeszcze trudniejsze niż poprzednim razem. Autorka nadal
nie oszczędza swoich bohaterów i stawia ich przed ciężkimi wyborami. Nie da się
ukryć brutalności, walki o przetrwanie i rozlewu krwi. Piękne jest jednak to,
że dzieciaki z Monumentu zżyły się ze sobą w tak niesamowity sposób, że stało
się to dla nich naturalne – dzielenie się wszystkim, co znajdą, picie z jednej
szklanki, wspieranie się nawzajem – takie drobne gesty wzbudzają w czytelniku
dawkę emocji i nadzieję, a właśnie tego zabrakło mi w pierwszej części.
„Niebo w ogniu” czyta się równie szybko, co „Odciętych od
świata”. Język autorki jest lekki i przyjemny w odbiorze, choć historia przez
nią przedstawiona do prostych nie należy. Może nadal nie jest to lektura, która
by mnie chwyciła za serce, ale cieszę się, że autorka się rozwija i wprowadza
elementy, których wcześniej mi brakowało. Ta historia ma spory potencjał, a w
dobie panowania dystopii i postapokalipsy ma szansę się dobrze wybić. Muszę też
wspomnieć o samej szacie graficznej – okładki tej serii ułatwiają w jeszcze
większym stopniu wczucie się w klimat powieści, podobnie jak zamieszczone
mapki. Znakomitym pomysłem jest oznaczanie dni i kilometrów, co dodaje książce
realizmu. Punkt kulminacyjny drugiej części Monumentu 14 był dosyć
przewidywalny, ale autorka znakomicie skonstruowała jego przebieg i tempo
akcji.
„Niebo w ogniu” to dobra kontynuacja, która spokojnie
utrzymuje poziom pierwszej części, a być może nawet nieco go przewyższa. W
przygotowaniu jest już kolejny tom serii – „Wściekły wiatr”, z równie
klimatyczną okładką. Jest to seria godna uwagi i nic nie stoi na przeszkodzie,
żeby się z nią zapoznać. Nie żałuję czasu na nią poświęconego, bo nie
odczuwałam podczas czytania ani nudy ani znużenia. Fabuła rozwija się w dosyć
szybkim tempie, ale można sobie też pozwolić na chwilę wytchnienia. Całość
oceniam jako pozycję dobrą, która ma w sobie coś przyciągającego.
Za egzemplarz serdecznie dziękuję wydawnictwu: